Jæja, ég hef verið látin vita að ég hef ekki skrifað póst í lengri tíma.
Það verður hér með lagað.
Til þeirra sem ég hef ekki ennþá heyrt í ; Gleðileg jól og farsælt komandi ár.
Hér gengu jólin yfir og ég þarf bara að segja að ég er frekar sáttur. Ég hef einungis slappað af og sofið í fríinu hef bætt á mig smá jólaspiki en það hverfur vonandi þegar ég fer að hreyfa mig aftur. Hjálapr bara að halda í mér lífinu þar sem hitinn í herberginu mínu er um 0 gráður og fer lækkandi. Jólagjafinar voru ekki af verri kantinum. Hlý peysa frá mömmu og emil sem kemur sér vel núna í vetrar kuldanum. Einnig fékk ég ipod fylgihlut frá Tótu, alberti og barböru sem minnkar vandræðin með snúruna fyrir heyrnartólin, hún hefur næstum drepið mig þrisvar sinnum þessi snúra en þetta apparatus mun laga þann vanda til frambúðar. einnig fékk ég peysu frá þóru og liz sem bjargaði mér alveg á jóladag.
Ég hef komist að því að ein manneskja getur framleitt heljarinar ósköp af skít þótt hún gerir ekki neytt. Ég þreif herbergið mitt og baðherbergið. Stór munur að sjá þar og er ég frekar sáttur við ferska loftið sem fylgir ryklausu og sýklaeyddu herbergi.
En hvað hefur gerst þennan mánuð sem ég hef ekki bloggað?
Nú er spurning hvar á að byrja, ætli ég byrja ekki á byrjuninni sem var seinasti skóla dagur..
Þennan skóla dag mátti sá námsleiða yfir öllum nemunum einn dagur til stefnu og þá frí. Spennan var að drepa þetta þrótt litla lið og var ég ekkert skárri. Allir gerðu samt sitt besta alveg út í lok dags og hafði kennarinn orð af því " Vá hvað þið voruð öll dugleg í dag, ég skildi jafnvel japönskuna hans Ágústar!" ég veit ekki hvort kennarinn var að skamma mig eða hvetja mig, allavega ég mun taka mig á í fríinu.
Eftir seinasta skóladag var ferðinni heitið til Tokyo að hitta vin minn Morimoto. Ég hafði sýnt honum norðurljós fyrir nokkrum árum þegar hann var skiptinemi á íslandi og hann vildi endilega hitta mig. Morimoto hafði breyst mikið síðan ég hitti hann seinast. Orðinn harður business maður í japan, eða eins og þeir kalla það "sarariman" og við spjölluðum um hvað við hefðum gert undanfarin ár og minningar okkar frá íslandi (ég hafði sigur úr býtum þar sem ég hef búið þar í 21 ár en hann aðeins eitt). bauð hann mér upp á japanskt tempura og var spjallinu haldið áfram yfir bjór, fékk ég að heyra hvernig það er að vera fyrirtækja maður og var lýsingin eitthvað fyrir hryllingssagnabók. Eftir það hittum við samstarfs fólk hans og töluðum saman um ísland og daglegt líf, endapunkturinn var samt bestur þar sem ég og vinkona hans fengum að gista heima hjá morimoto. Var horft á spólu (kunf fu panda á japönsku) og borðað snakk fram á rauða nótt. Eitt með íbúðina hans Morimoto.
morimoto á heima í íbúð sem kallast á japönsku mansion (mansion þýðir flott íbúð á japönsku). Þessi íbúð hefði komist fyrir í íbúð móður minnar tvisvar sinnum. Var eitt aðalherbergi sem var einnig svefnherbergi. Gangur sem var einnig eldhús, og svo baðherbergi sem var einnig klósett(japanir hafa oftast klósett og bað í sitt hvoru herberginu). Við íslendingar höfum það frekar gott þegar kemur að rími...
Eftir kvöldstundina með morimoto tóku jólin við. Skandinavanir og Þjóðverjanir í skiptináminu héldu jól saman og var það virkilega gaman. Var kjúklingur á borðum og voru spiluð spil við kertaljós, gerist ekki meira skandinavískt en þetta.
Svo hef ég bara leigið í leti og spilað á spil við fólkið á heimavistinni. Einnig hef ég gluggað í bækur, ætla mér að klára síðustu daga sókratesar fyrir lok frís og einnig fræði rit um sjón soviet ríkjana á kjarnorku kapphlaupið við bandaríkjamenn, mjög áhugaverð lestning. námið er líka stór partur af loka dögum frísins.
annað skemmtilegt til að segja frá. Það gengur víst brjálæðingur laus í smábænum sem ég bý í. Hann gengur um með stóran hníf og brjálað augnaráð. Fólk hefur séð hann en hringir ekki í lögreglluna því það vill ekki stofna til vandræða. ein stúlka hefur verið stunginn af þessum manni.
Einnig önnur frétt, ég er að stofna hönnunarfélag sem mun selja vörur sínar á japans markaði. Er þetta verkefni komið vel á veg og er fyrsti félagsfundur í janúar ef allt leyfir. Hef eins og er 5 hönnuði um borð og nokkra sem eru óákveðnir en vantar enn fólk til að koma félaginu á fullan snúning. Mun láta vita hvernig þetta apparat gengur í næstu færslum.
Jæja, vona að jólin séu ánægjuleg og fólk hafi það gott yfir hátíðinnar.
Knús og kossar eða eitthvað þannig.
Kveðja
Ágúst Þorvaldsson
Monday, December 29, 2008
Tuesday, November 25, 2008
Um bata og skandinava
Jæja gott fólk. Nú er komið að uppfærslu.
Ég biðst velvirðingar á hversu lengi hún var að koma, ég hef verið þunglindur undanfarið. En núna er skapið að koma aftur. :)
Skólinn er ennþá frábær, ég hrasaði aðeins í náminu en er aftur kominn á skrið, er um að kenna endalausu frétta lestri og sorgarferli. Var að missa afa minn fyrir nokkrum vikum. Sé mjög mikið eftir honum en hann lifir í minninguni.
já þetta hefur verið erfiður mánuður en ég er kominn með nóg af sjálfsvorkuninni.
Veit ekki beint hvar ég á að byrja. Margt hefur nefnilega skeð. Yenið er núna orðið miklu sterkara en krónan, ég tók þátt í útlanda hátíð og keypti nýja tölvu.
að yenið hafi orðið sterkara þýðir einfaldlega að draumar mínir um að vera moldríkur nemi í japan hafa breyst í að vera fátækur stúdent í japan. Sem er ekki slæmt. Ég hefði örugglega bara gert einhverjar fáránlegar vitleysur. Þakka samt fyrir að hafa farið í þetta mánaðar ferðalag með Gest um landið. Núna er það ekki svo auðvelt.
Þótt heimskreppa sé skolinn á, efnahagurinn hrunin og yenið aldrei sterkara þá uppfyllti ég loforð mitt við sjálfan mig. Ég keypti nýja tölvu í japan. Hún var reyndar hræ ódýr miðað við aðrar tölvur og ódýrari en sú gamla var á sínum tíma á tilboði. Hún kostaði samtals 135þúsund krónur og mun endast næstu 3-4 árin. Hin verður einnig til taks og hef ég þá tvær vélar til að vinna með. Ég hef líka sett mér það markmið að þegar ég hef tíma að skoða c++ og eða java. Þá get ég gert það á gömlu án þess að vera hræddur um að eyðileggja líflínu mína við alheiminn.
Frétta lestur minn hefur breyst í fíkn. Ég vaki allar nætur les fréttir frá 7 fréttastofum. Breta, bandaríkjana 4 frá íslandi og ein frá japan sem er á ensku. Ég veit eiginlega alveg hvað er að gerast í þjóðfélagiu og er frekar sáttur við landan. En eftir þetta bréf hættir þessi árátta. Hún er komin út í rugl og ég hef ekki efni á slíku. Af hverju að lesa fréttir af Íslandi alltaf þegar maður er í japan.
Alþjóðahátíðinn var skemmtileg pása frá náminu. Það má samt ekki túlka það þannig að ég var að slappa af. Ég var nefnilega einn með íslenska borðið og það var einn japani sem hjálpaði mér. Þarna þurfti ég að hanga og tala við fólk um ísland. Um efnahaginn og afhverju það voru draugar á landakortinu sem við höfðum. En þetta var lítið ókeypis landakort sem einhver átti upp í skáp eftir för til íslands. Fólk var samt sammála um að það vildi skreppa í heimsókn Ég er með myndir af borðinu en á eftir að finna leið til að setja þær inn á veraldar vefinn.
einnig fékk ég frí á laugardaginn sem var æðislegt. Loksins fékk ég að sofa aðeins út og endurheimta orku. Það kom sér vel því ég var í miðannar prófum. Í umtöluðum miðannar prófum (sem voru þrjú) er ekki gefinn annar séns. Það eru enginnn upptektar próf. var öll málfræðin, lestur og stafsetning sett á einn dag, það voru yfir 3 tímar. Málnotkun á einn dag, 5 mínútur og hlustun á einn dag, 20 til 30 mínútur með fólk talandi á ljóshraða hljómar svona "MIBH". Ég bara gerði mitt besta eftir erfiðar vikur og mun ekki kveina mér ef mér gekk illa, ég bara læri meira í vetrar fríinu.
Ég er einnig búinn að eignast mmjög góðan vin hérna. Hann er norðmaður og heitir Breede Haave, fínn gaur í alla staði. Verst er að karmað mitt kemur út á sléttu með að setja mig í húsnæði með Dana sem er öllum hvöl og pína. Ég þekki þá nokkra og eru þeir allir frábærir daninir sem ég hef hitt, en þessi gerir mig alveg snar... ég samt bít í vörina og er kurteis. Koma fram við aðra eins og þú villt að komið sé fram við þig og allt það. Hann fer samt eftir tvo mánuði þannig að ég lifi þetta af held ég.
Jæja núna er klukkan orðin margt og ég ætla að reyna að sofan loks á skikkanlegum tíma. Reyni að svara fleiri fyrirspurnum í næsta pósti og hann mun koma fyrr en áður hefur gerst.
Bestu kveðjur frá japan
Ágúst Þorvaldsson
Ég biðst velvirðingar á hversu lengi hún var að koma, ég hef verið þunglindur undanfarið. En núna er skapið að koma aftur. :)
Skólinn er ennþá frábær, ég hrasaði aðeins í náminu en er aftur kominn á skrið, er um að kenna endalausu frétta lestri og sorgarferli. Var að missa afa minn fyrir nokkrum vikum. Sé mjög mikið eftir honum en hann lifir í minninguni.
já þetta hefur verið erfiður mánuður en ég er kominn með nóg af sjálfsvorkuninni.
Veit ekki beint hvar ég á að byrja. Margt hefur nefnilega skeð. Yenið er núna orðið miklu sterkara en krónan, ég tók þátt í útlanda hátíð og keypti nýja tölvu.
að yenið hafi orðið sterkara þýðir einfaldlega að draumar mínir um að vera moldríkur nemi í japan hafa breyst í að vera fátækur stúdent í japan. Sem er ekki slæmt. Ég hefði örugglega bara gert einhverjar fáránlegar vitleysur. Þakka samt fyrir að hafa farið í þetta mánaðar ferðalag með Gest um landið. Núna er það ekki svo auðvelt.
Þótt heimskreppa sé skolinn á, efnahagurinn hrunin og yenið aldrei sterkara þá uppfyllti ég loforð mitt við sjálfan mig. Ég keypti nýja tölvu í japan. Hún var reyndar hræ ódýr miðað við aðrar tölvur og ódýrari en sú gamla var á sínum tíma á tilboði. Hún kostaði samtals 135þúsund krónur og mun endast næstu 3-4 árin. Hin verður einnig til taks og hef ég þá tvær vélar til að vinna með. Ég hef líka sett mér það markmið að þegar ég hef tíma að skoða c++ og eða java. Þá get ég gert það á gömlu án þess að vera hræddur um að eyðileggja líflínu mína við alheiminn.
Frétta lestur minn hefur breyst í fíkn. Ég vaki allar nætur les fréttir frá 7 fréttastofum. Breta, bandaríkjana 4 frá íslandi og ein frá japan sem er á ensku. Ég veit eiginlega alveg hvað er að gerast í þjóðfélagiu og er frekar sáttur við landan. En eftir þetta bréf hættir þessi árátta. Hún er komin út í rugl og ég hef ekki efni á slíku. Af hverju að lesa fréttir af Íslandi alltaf þegar maður er í japan.
Alþjóðahátíðinn var skemmtileg pása frá náminu. Það má samt ekki túlka það þannig að ég var að slappa af. Ég var nefnilega einn með íslenska borðið og það var einn japani sem hjálpaði mér. Þarna þurfti ég að hanga og tala við fólk um ísland. Um efnahaginn og afhverju það voru draugar á landakortinu sem við höfðum. En þetta var lítið ókeypis landakort sem einhver átti upp í skáp eftir för til íslands. Fólk var samt sammála um að það vildi skreppa í heimsókn Ég er með myndir af borðinu en á eftir að finna leið til að setja þær inn á veraldar vefinn.
einnig fékk ég frí á laugardaginn sem var æðislegt. Loksins fékk ég að sofa aðeins út og endurheimta orku. Það kom sér vel því ég var í miðannar prófum. Í umtöluðum miðannar prófum (sem voru þrjú) er ekki gefinn annar séns. Það eru enginnn upptektar próf. var öll málfræðin, lestur og stafsetning sett á einn dag, það voru yfir 3 tímar. Málnotkun á einn dag, 5 mínútur og hlustun á einn dag, 20 til 30 mínútur með fólk talandi á ljóshraða hljómar svona "MIBH". Ég bara gerði mitt besta eftir erfiðar vikur og mun ekki kveina mér ef mér gekk illa, ég bara læri meira í vetrar fríinu.
Ég er einnig búinn að eignast mmjög góðan vin hérna. Hann er norðmaður og heitir Breede Haave, fínn gaur í alla staði. Verst er að karmað mitt kemur út á sléttu með að setja mig í húsnæði með Dana sem er öllum hvöl og pína. Ég þekki þá nokkra og eru þeir allir frábærir daninir sem ég hef hitt, en þessi gerir mig alveg snar... ég samt bít í vörina og er kurteis. Koma fram við aðra eins og þú villt að komið sé fram við þig og allt það. Hann fer samt eftir tvo mánuði þannig að ég lifi þetta af held ég.
Jæja núna er klukkan orðin margt og ég ætla að reyna að sofan loks á skikkanlegum tíma. Reyni að svara fleiri fyrirspurnum í næsta pósti og hann mun koma fyrr en áður hefur gerst.
Bestu kveðjur frá japan
Ágúst Þorvaldsson
Saturday, November 1, 2008
Hátíð og Æðislegur Skóli.
Jæja góðir hálsar.
Ég hef skemmtilegar fréttir að færa frá hjara veraldar.
Skólinn er æðislegur. Kennaranir vilja koma eins miklu af námsefni inn í mjög litla námshausa eins fljótt og hægt er. Það lyggur við að þeir noti skóflu við verkið. Einnig hafa þeir sýntheilsu nemenda mjög mikin áhuga og byðja okkur um að borða heilsusamlega 3 tegundir af grænmeti og sofa nóg. Þetta allt leiðir af sér mjög mikið stress og námsþreytu. Eina svarið við því er auðvitað viku frí! Í dag byrjaði þriggja daga skemmtun í skólanum og er hún gerð af nemendum skólans. Hér eru allskonar básar seljandi mat, leir muni og annað glingur sem ekki er hægt að telja upp í einu bréfi. Það eru einnig ýmsar sýningar og varð ég vitni af einni þannig. Voru það klappstýrur skólans að sýna listir sínar.
Þær flugu um loftið og voru mjög kátar. Það var samt eitthvað erfitt að koma kappi í fólkið, það lýtur út fyrir að í japan, þegar sýning er í gangi, þá á að fylgjast með henni af alvöru. Eins og fólkið sem horfir á gólf þá kom nett lófa klapp eftir hvern afmarkaðan part af sýningunni. Þess skal getið að hinar japönsku klappstýrur eru ekki eins og hinar bandarísku. Þær voru að þessu einungis til skemmtunar, voru í góðum holdum (engin anoraksía sjáanlega svo hægt væri að taka eftir), voru ekki að fara úr lýmingunum yfir að vera of lítið farðaðar eða gera eitthvað vitlaust og litu út fyrir að vera mjög hressar að eðlisfari. Þótt þær náðu ekki að hressa samlanda sýna þá minnsta kosti hresstu þær mig með frábærri sýningu.
Einnig var mikið um fólk í búningum. Til að mynda komst ég að því að Svarthöfði sjálfur gengur í skólann minn. Eftir fall veldisins og komu heimskreppunar hefur hann ákveðið að sækja sér endurmenntunar. Ég hef myndir til sönnunar.
Nemndunir sem hafa matarbása vilja ólmir selja manni allt sem þeir eiga. Mjög ákafir í sölumennskunni. Til að mynda þá var ég tekinn upp og færður að næsta sölubás og fenginn til að kaupa samloku á 230krónur íslenskar, gat ekki sagt nei því stelpan í afgreiðslunni brosti svo sætt til mín. Það gildir víst ákveðið lögmál til að koma ekki blankur frá þessu öllu.
1) Ekki hafa augnsamband við neinn sem er með skilti.
2) Ekki standa kyrr
3) Halda sig í 2. metra fjarlægð frá sölubásum
og seinast en ekki sýst.
4) Ekki einu sinni horfa í áttina að fallegri stelpu.
Þetta var frekar erfitt þar sem básanir voru báðum megin göngubrautarinnar sem var u.þ.b. 4-5 metrar á breidd, full af fólki og einnig voru sætu stelpunar út um allt. Maður er nú einu sinni mennskur. Ég held að ég hafi eitt u.þ.b. 1000kalli í ýmist sælgeti og góðgæti. Það var ekki fyrr en ég hótaði að springa úr ofáti að þeir leifðu mér að ganga óhindrað í burtu, vitandi til þess að ég kæmi svangur næsta dag.
Skiptinemar voru einnig með bása. Voru þjóðverjar að selja piparkökur og Rússar að selja Borst. Satt að segja veit ég ekki hvað borst er, en það sem ég fékk frá þeim var kartöflu lumma sem bragðaðist bara ágætlega. Reyndar kom fyrir minni háttar slys þegar stelpa kveikti óvart í sjalinu sínu við eldamennskuna. Enginn meiddist sem betur fer en það brá mörgum í brún við að sjá blossan sem varð.
Um kvöldið byraði fólkið að taka saman básana sína (Sem mér finnst furðulegt þar sem skemmtunin stendur yfir í 3 daga) og kvöld skemmtunin tók yfir. Á leiðinni á kvöld skemmtunina hitti ég og vinur minn Brede lítin hóp af klappstýrum. Ég vildi endilega segja þeim að mér fannst sýningin þeirra frábær. Ég reyndi að nota nýlega hlotna japönsku kunnáttu mína við þetta verk og hlýt að hafa sagt eitthvað rétt því þær urðu virkilega ánægðar. Reyndar svo ánægðar að þær vita núna hvað ég heiti, hvaðan ég er, hversu lengi ég verð í japan, hversu gamall ég er og hvenær ég á afmæli. Þær hafa einnig tekið af mér loforð um að fara og sjá næstu sýningu á morgun. Af þessum sökum verður ekki sofið fram eftir degi.
Já það er virkilega mikið fjör í japana-landi akkúrat núna. En prófin bíða við enda frísins og einnig ræðu keppni. Eru fyrstu verðlaun 50 þúsund yen en sá hængur er á að það má ekki hafa neitt blað í ræðunni. Ég þarf því að leggja ræðuna mína á minnið. Hún er um vetni og hversu gott samstarf milli ísland og japan gæti verið báðum hliðum til góða. Getur verið að ég hafi þar með bæði grafið eigin gröf og steypt yfir . Ég geri mitt bara besta.
jæja þetta bréf er orðið frekar langt. Það hefur samt margt gerst undanfarna daga og mun ég skrifa um þá á næstunni. Þangað til vil ég bara skila kveðju til allra og þá sérstaklega til afa og ömmu. Ég sendi allar mínar bestu óskir til þeirra héðan og vildi að ég gæti komið í heimsókn því ég hef frá svo miklu að segja.
Þangað til næst
Mata (sjáumst seinna)
Ágúst Þorvaldsson
Ég hef skemmtilegar fréttir að færa frá hjara veraldar.
Skólinn er æðislegur. Kennaranir vilja koma eins miklu af námsefni inn í mjög litla námshausa eins fljótt og hægt er. Það lyggur við að þeir noti skóflu við verkið. Einnig hafa þeir sýntheilsu nemenda mjög mikin áhuga og byðja okkur um að borða heilsusamlega 3 tegundir af grænmeti og sofa nóg. Þetta allt leiðir af sér mjög mikið stress og námsþreytu. Eina svarið við því er auðvitað viku frí! Í dag byrjaði þriggja daga skemmtun í skólanum og er hún gerð af nemendum skólans. Hér eru allskonar básar seljandi mat, leir muni og annað glingur sem ekki er hægt að telja upp í einu bréfi. Það eru einnig ýmsar sýningar og varð ég vitni af einni þannig. Voru það klappstýrur skólans að sýna listir sínar.
Þær flugu um loftið og voru mjög kátar. Það var samt eitthvað erfitt að koma kappi í fólkið, það lýtur út fyrir að í japan, þegar sýning er í gangi, þá á að fylgjast með henni af alvöru. Eins og fólkið sem horfir á gólf þá kom nett lófa klapp eftir hvern afmarkaðan part af sýningunni. Þess skal getið að hinar japönsku klappstýrur eru ekki eins og hinar bandarísku. Þær voru að þessu einungis til skemmtunar, voru í góðum holdum (engin anoraksía sjáanlega svo hægt væri að taka eftir), voru ekki að fara úr lýmingunum yfir að vera of lítið farðaðar eða gera eitthvað vitlaust og litu út fyrir að vera mjög hressar að eðlisfari. Þótt þær náðu ekki að hressa samlanda sýna þá minnsta kosti hresstu þær mig með frábærri sýningu.
Einnig var mikið um fólk í búningum. Til að mynda komst ég að því að Svarthöfði sjálfur gengur í skólann minn. Eftir fall veldisins og komu heimskreppunar hefur hann ákveðið að sækja sér endurmenntunar. Ég hef myndir til sönnunar.
Nemndunir sem hafa matarbása vilja ólmir selja manni allt sem þeir eiga. Mjög ákafir í sölumennskunni. Til að mynda þá var ég tekinn upp og færður að næsta sölubás og fenginn til að kaupa samloku á 230krónur íslenskar, gat ekki sagt nei því stelpan í afgreiðslunni brosti svo sætt til mín. Það gildir víst ákveðið lögmál til að koma ekki blankur frá þessu öllu.
1) Ekki hafa augnsamband við neinn sem er með skilti.
2) Ekki standa kyrr
3) Halda sig í 2. metra fjarlægð frá sölubásum
og seinast en ekki sýst.
4) Ekki einu sinni horfa í áttina að fallegri stelpu.
Þetta var frekar erfitt þar sem básanir voru báðum megin göngubrautarinnar sem var u.þ.b. 4-5 metrar á breidd, full af fólki og einnig voru sætu stelpunar út um allt. Maður er nú einu sinni mennskur. Ég held að ég hafi eitt u.þ.b. 1000kalli í ýmist sælgeti og góðgæti. Það var ekki fyrr en ég hótaði að springa úr ofáti að þeir leifðu mér að ganga óhindrað í burtu, vitandi til þess að ég kæmi svangur næsta dag.
Skiptinemar voru einnig með bása. Voru þjóðverjar að selja piparkökur og Rússar að selja Borst. Satt að segja veit ég ekki hvað borst er, en það sem ég fékk frá þeim var kartöflu lumma sem bragðaðist bara ágætlega. Reyndar kom fyrir minni háttar slys þegar stelpa kveikti óvart í sjalinu sínu við eldamennskuna. Enginn meiddist sem betur fer en það brá mörgum í brún við að sjá blossan sem varð.
Um kvöldið byraði fólkið að taka saman básana sína (Sem mér finnst furðulegt þar sem skemmtunin stendur yfir í 3 daga) og kvöld skemmtunin tók yfir. Á leiðinni á kvöld skemmtunina hitti ég og vinur minn Brede lítin hóp af klappstýrum. Ég vildi endilega segja þeim að mér fannst sýningin þeirra frábær. Ég reyndi að nota nýlega hlotna japönsku kunnáttu mína við þetta verk og hlýt að hafa sagt eitthvað rétt því þær urðu virkilega ánægðar. Reyndar svo ánægðar að þær vita núna hvað ég heiti, hvaðan ég er, hversu lengi ég verð í japan, hversu gamall ég er og hvenær ég á afmæli. Þær hafa einnig tekið af mér loforð um að fara og sjá næstu sýningu á morgun. Af þessum sökum verður ekki sofið fram eftir degi.
Já það er virkilega mikið fjör í japana-landi akkúrat núna. En prófin bíða við enda frísins og einnig ræðu keppni. Eru fyrstu verðlaun 50 þúsund yen en sá hængur er á að það má ekki hafa neitt blað í ræðunni. Ég þarf því að leggja ræðuna mína á minnið. Hún er um vetni og hversu gott samstarf milli ísland og japan gæti verið báðum hliðum til góða. Getur verið að ég hafi þar með bæði grafið eigin gröf og steypt yfir . Ég geri mitt bara besta.
jæja þetta bréf er orðið frekar langt. Það hefur samt margt gerst undanfarna daga og mun ég skrifa um þá á næstunni. Þangað til vil ég bara skila kveðju til allra og þá sérstaklega til afa og ömmu. Ég sendi allar mínar bestu óskir til þeirra héðan og vildi að ég gæti komið í heimsókn því ég hef frá svo miklu að segja.
Þangað til næst
Mata (sjáumst seinna)
Ágúst Þorvaldsson
Sunday, October 5, 2008
Skólinn. Og kreppan sem reyndi
Fyrir máli:
Ég sat í stofu kennara míns og horfði niður á blaðið sem hún var að lesa.
Þetta blað innihélt upplýsingar um þá skóla sem ég hafði valið mér. Þeir voru settir í sæti eftir eftir því hversu mikið mig langaði til að fara í hvern og einn. Var röðin eftirfarandi
Gakushuin skóli, sem ég hafði heirt að væri með allt prógramið sitt á japönsku og var í léttari kanntinum. Mjög skemmtilegt félagslíf var líka það sem við nemanir höfðum heyrt mest af.
Tokai Háskóli, sem ég hafði lesið að væri þekktur fyrir magn frumkvöðla sem útskrifuðust frá honum, hafði einnig íslenskudeild. Allt námsefnið væri á japönsku.
Og seinast á listanum var Kansai Gaidai, þar sem allir töluðu ensku og mikið af tímum á ensku. Og þar með líka mikið af evrópskum enskumælandi nemendum
Kennarinn var lengi að fara yfir blaðið og ég gat séð að hún var þungt hugsi, það var eitthvað sem henni líkaði ekki við.
"Þú veist að allt efnið er á japösnku", sagði hún loksins eftir langa bið og bætti við "Þetta er ekki endalaus partý eins og Ólafur segir alltaf"
Ég fattaði þá hvað hún var að hugsa. Ágúst er einn af þessum nemendum sem vill fara út í ódýra partý ferð og mun læra ekki neitt í Gakushuin skólanum.
Ég reyndi að telja henni trú um sannleikan, að ég vildi læra sem messt úti og ég hélt að annað hvort Gakushuin eða Tokai myndu verða best fallnir til þess. Þar sem enskumælandi partý fólk væru örugglega í minni hluta.
Allt í einu þá lifnaði yfir henni
"Tokai?" spurði hún og leit aftur á blaðið eins og hún hafði aldrei séð það áður.
Ég svaraði játandi, hafði lesið mér til um hann áður og leist vel á það sem þeir sögðust bjóða upp á. "Er það svo" sagði hún og glott kom á varir hennar, hún gerði nokkrar glósur á blaðið, þakkaði fyrir viðtalið og bauð mér að fara. Ég hafði það á tilfinninguni meðan ég gekk aftur á bak út úr skrifstofunni með kennarinn ennþá glottandi, eins og köttur sem hafði tak á músarskotti, að ég hafði mögulega skotið sjálfan mig í fótinn og vissi ekki hvar kúlan hafði lent.
Nokkrum mánuðum síðar var ég mættur í Tokai Háskóla.
Skólinn er byrjaður og hann byrjaði hratt
Við höfum verið tjáð (á japösnku) að það verða 3 próf á hverjum degi auk heimavinnu.
Við erum í skólanum frá 9:20 til 14:55 með 50 mínútna matarhlé.
Einnig er auka tími á laugardögum frá 9:20-12:35.
Aðal einkunnar orð eins kennarans er "speedo upu"! eða "meiri hraða" sem ætti að gefa til kynna hverskonar pressu við erum sett undir.
En verandi frá íslandi og vanur pressu frá vinnu og skóla þá var ég fljótur að venjast þessari geðveiki og get núna tekið þessu öllu með ró.
Samt verð ég að viðurkenna að fyrstu daganir voru erfiðir.
Tokai Háskóli, fyrsti dagur:
Við Gestur gengum út af lestarstöðinni Tokaidaigaku-mae-eki. Sem þýðir á íslensku Lestarstöðin fyrir framan Tokai háskóla. Þótt nafnið gefur það til kynna að hún sé fyrir framan skólann þá er hún reyndar1 til 2 kílómetra fyrir aftan hann og er stöðin staðsett fyrir rætur hæðar sem skólinn ,í allri sinni dýrð, situr ofan á. Við Gestur gengum upp þessa hæð með allan farangurinn minn, einhver 40kíló, og það sem blasti við okkur þegar við komum inn á kampusinn var fólk að stunda æfingar allstaðar. Skokkandi eins og hermenn í röðum og fólk að hvetja þau áfram eins og Sargent-ar í bandarískum bíómyndum. Ég var kominn með efasemdir um það hvort ég hafði valið rétt..
Á skrifstofunni var okkur sagt hvað við þyrftum að borga fyrir leigu og uppihald. Tryggingar og annað því tengt. Var það þó nokkur peningur sem bættist ofan á þar. Svo var okkur komið inn í leigubíl og keyprir aftur fram hjá lestarstöðinni á heimavistinna. Þar var aðstaðan sýnd af Eigandanum. Er húsbragurinn í takt við 1970-80 með hátækni viðvörunar kerfi.
Eftir kvöldmat kvöddumst við Gestur loksins og ég gekk heim í nýja heimilið mitt.
Fyrsta kvöldið var áhugavert. Ég heyrði hljóð frá fólki en sá engann. Öll ljós voru slökktu og afgreiðslan tóm. Herbergið var mjög tómlegt og nöturlegt. Til að lýsa þessu betur þá var þetta eins og samsuða af bíómyndinn "The Shining" og tölvuleiknum "Silent Hill4, the apartment" Ég ákvað að taka allt upp úr töskunum og fara snemma að sofa í þessu hrillingsmynda umhverfi.
Hvernig aðstæður eru í dag.
Eftir að hafa verið hér í u.þ.b. 2 vikur þá hef ég eignast fleiri vini en hægt er að telja á fingrum sér, er kenndur við Mat Damon og Leonardo DeCaprio af bæði karlmönnum og kvennmönnum.
Var boðið í box klúbbinn og æfi þar núna 3 daga í viku. Er fasta gestur í líkamsræktar stöð skólans og geng vel að klára heimavinnuna mína og læra fyrir öll próf.
Herbergið er orðið aðeins meira lifanlegt og það er búið að lifna yfir heimavistinni. Við erum 4 skandinavar sem búum hérna og spilum spil á kvöldin.
Núna erum við að fara út að borða þar sem það er enginn matur á sunnudögum á heimavistinni.
Það er allt í lagi því maturinn er ennþá ódýrari en heima á íslandi.
Ég vil núna í þessu bréfi koma með nokkrar vangaveltur og reiðis pistla varðandi kreppuna.
Hví, í staðinn fyrir að leita að mönnum sem geta komið með góð ráð um hvernig á að haga sér í versnandi efnahag og finna leiða til að laga ástandið, eru allir fjölmiðlar heims að öskra heimsendir? Við fáum aðeins að heyra frá þeim og "sérfræðingunum" sem þau tala við að allt sé að fara til fjandans en enginn er að spyrja " og hvernig getum við lagað það?"
Það eina sem kemur frá fjölmiðlum er hræðslu áróður og tortryggni sem , ef ég skil banka krísuna rétt, er ein af ástæðunum fyrir því að efnahagurinn er núna eins og hann er.
Ef eitt vandamálið er að fjárfestar treysta ekki bönkunum afhverju er þá ekki farið yfir bækur bankana og fundið út hversu vel þeir standa af endurskoðendum (kannski borgaðir af ríkinu).
Ef bankinn er gegnsær og vel settur þá hlítur hann að draga að sér fjárfesta. Er það ekki?
Ef fólk fer og tekur peningana sína út úr bankanum og þar með tæmir hann, þá mun hann falla. En ef fólk geymir peningana sína í bankanum, sýnir traust á þá stofnun sem hefur reynt að ávaxta féð í lengri tíma. Þá mun hann standa og verða eftirsóttur af fjárfestum. Kannski væri hægt að stofna reikning til langtímasparnaðar þar sem eigandi lánsfésins og bankanir gera samning um að þetta fé fari í að styrkja bankann á alþjóðavettvangi og verða peninganir bundnir í einhver ár. Það er mikill peningur í fólki og þó að þetta séu aðeins fimmhundruð eða þúsundkallar, þá safnast saman þegar saman kemur.
Getur Ríkistjórn Íslands og Bankanir ekki byrjað að reyna að stemma stigum við þessari eitruðu umfjöllun sem er í útlöndum varðandi íslenska banka? Eða jafnvel íslendingar sjálfir. Það þarf bara 1 íslending til að eyðileggja gott orð 10 íslendinga varðandi markaðinn. Þess vegna þurfa íslendingar að fara að passa tungu sína aðeins og vera ekki að segja hvað sem er við hvern sem er varðandi markaðinn. Nema kannski "þetta er að reddast!"
Mestu máli skiptir að muna það að peningar eru eins verðmætir og þú heldur að þeir séu og ekki missa mikinn svefn vegna múgæsings sagna um kreppur og heimsendingar. Við þurfum ekki peningar til að anda.
Bestu kveðjur
Agust Th.
Áhuga sinni um betri framtíð
Ég sat í stofu kennara míns og horfði niður á blaðið sem hún var að lesa.
Þetta blað innihélt upplýsingar um þá skóla sem ég hafði valið mér. Þeir voru settir í sæti eftir eftir því hversu mikið mig langaði til að fara í hvern og einn. Var röðin eftirfarandi
Gakushuin skóli, sem ég hafði heirt að væri með allt prógramið sitt á japönsku og var í léttari kanntinum. Mjög skemmtilegt félagslíf var líka það sem við nemanir höfðum heyrt mest af.
Tokai Háskóli, sem ég hafði lesið að væri þekktur fyrir magn frumkvöðla sem útskrifuðust frá honum, hafði einnig íslenskudeild. Allt námsefnið væri á japönsku.
Og seinast á listanum var Kansai Gaidai, þar sem allir töluðu ensku og mikið af tímum á ensku. Og þar með líka mikið af evrópskum enskumælandi nemendum
Kennarinn var lengi að fara yfir blaðið og ég gat séð að hún var þungt hugsi, það var eitthvað sem henni líkaði ekki við.
"Þú veist að allt efnið er á japösnku", sagði hún loksins eftir langa bið og bætti við "Þetta er ekki endalaus partý eins og Ólafur segir alltaf"
Ég fattaði þá hvað hún var að hugsa. Ágúst er einn af þessum nemendum sem vill fara út í ódýra partý ferð og mun læra ekki neitt í Gakushuin skólanum.
Ég reyndi að telja henni trú um sannleikan, að ég vildi læra sem messt úti og ég hélt að annað hvort Gakushuin eða Tokai myndu verða best fallnir til þess. Þar sem enskumælandi partý fólk væru örugglega í minni hluta.
Allt í einu þá lifnaði yfir henni
"Tokai?" spurði hún og leit aftur á blaðið eins og hún hafði aldrei séð það áður.
Ég svaraði játandi, hafði lesið mér til um hann áður og leist vel á það sem þeir sögðust bjóða upp á. "Er það svo" sagði hún og glott kom á varir hennar, hún gerði nokkrar glósur á blaðið, þakkaði fyrir viðtalið og bauð mér að fara. Ég hafði það á tilfinninguni meðan ég gekk aftur á bak út úr skrifstofunni með kennarinn ennþá glottandi, eins og köttur sem hafði tak á músarskotti, að ég hafði mögulega skotið sjálfan mig í fótinn og vissi ekki hvar kúlan hafði lent.
Nokkrum mánuðum síðar var ég mættur í Tokai Háskóla.
Skólinn er byrjaður og hann byrjaði hratt
Við höfum verið tjáð (á japösnku) að það verða 3 próf á hverjum degi auk heimavinnu.
Við erum í skólanum frá 9:20 til 14:55 með 50 mínútna matarhlé.
Einnig er auka tími á laugardögum frá 9:20-12:35.
Aðal einkunnar orð eins kennarans er "speedo upu"! eða "meiri hraða" sem ætti að gefa til kynna hverskonar pressu við erum sett undir.
En verandi frá íslandi og vanur pressu frá vinnu og skóla þá var ég fljótur að venjast þessari geðveiki og get núna tekið þessu öllu með ró.
Samt verð ég að viðurkenna að fyrstu daganir voru erfiðir.
Tokai Háskóli, fyrsti dagur:
Við Gestur gengum út af lestarstöðinni Tokaidaigaku-mae-eki. Sem þýðir á íslensku Lestarstöðin fyrir framan Tokai háskóla. Þótt nafnið gefur það til kynna að hún sé fyrir framan skólann þá er hún reyndar1 til 2 kílómetra fyrir aftan hann og er stöðin staðsett fyrir rætur hæðar sem skólinn ,í allri sinni dýrð, situr ofan á. Við Gestur gengum upp þessa hæð með allan farangurinn minn, einhver 40kíló, og það sem blasti við okkur þegar við komum inn á kampusinn var fólk að stunda æfingar allstaðar. Skokkandi eins og hermenn í röðum og fólk að hvetja þau áfram eins og Sargent-ar í bandarískum bíómyndum. Ég var kominn með efasemdir um það hvort ég hafði valið rétt..
Á skrifstofunni var okkur sagt hvað við þyrftum að borga fyrir leigu og uppihald. Tryggingar og annað því tengt. Var það þó nokkur peningur sem bættist ofan á þar. Svo var okkur komið inn í leigubíl og keyprir aftur fram hjá lestarstöðinni á heimavistinna. Þar var aðstaðan sýnd af Eigandanum. Er húsbragurinn í takt við 1970-80 með hátækni viðvörunar kerfi.
Eftir kvöldmat kvöddumst við Gestur loksins og ég gekk heim í nýja heimilið mitt.
Fyrsta kvöldið var áhugavert. Ég heyrði hljóð frá fólki en sá engann. Öll ljós voru slökktu og afgreiðslan tóm. Herbergið var mjög tómlegt og nöturlegt. Til að lýsa þessu betur þá var þetta eins og samsuða af bíómyndinn "The Shining" og tölvuleiknum "Silent Hill4, the apartment" Ég ákvað að taka allt upp úr töskunum og fara snemma að sofa í þessu hrillingsmynda umhverfi.
Hvernig aðstæður eru í dag.
Eftir að hafa verið hér í u.þ.b. 2 vikur þá hef ég eignast fleiri vini en hægt er að telja á fingrum sér, er kenndur við Mat Damon og Leonardo DeCaprio af bæði karlmönnum og kvennmönnum.
Var boðið í box klúbbinn og æfi þar núna 3 daga í viku. Er fasta gestur í líkamsræktar stöð skólans og geng vel að klára heimavinnuna mína og læra fyrir öll próf.
Herbergið er orðið aðeins meira lifanlegt og það er búið að lifna yfir heimavistinni. Við erum 4 skandinavar sem búum hérna og spilum spil á kvöldin.
Núna erum við að fara út að borða þar sem það er enginn matur á sunnudögum á heimavistinni.
Það er allt í lagi því maturinn er ennþá ódýrari en heima á íslandi.
Ég vil núna í þessu bréfi koma með nokkrar vangaveltur og reiðis pistla varðandi kreppuna.
Hví, í staðinn fyrir að leita að mönnum sem geta komið með góð ráð um hvernig á að haga sér í versnandi efnahag og finna leiða til að laga ástandið, eru allir fjölmiðlar heims að öskra heimsendir? Við fáum aðeins að heyra frá þeim og "sérfræðingunum" sem þau tala við að allt sé að fara til fjandans en enginn er að spyrja " og hvernig getum við lagað það?"
Það eina sem kemur frá fjölmiðlum er hræðslu áróður og tortryggni sem , ef ég skil banka krísuna rétt, er ein af ástæðunum fyrir því að efnahagurinn er núna eins og hann er.
Ef eitt vandamálið er að fjárfestar treysta ekki bönkunum afhverju er þá ekki farið yfir bækur bankana og fundið út hversu vel þeir standa af endurskoðendum (kannski borgaðir af ríkinu).
Ef bankinn er gegnsær og vel settur þá hlítur hann að draga að sér fjárfesta. Er það ekki?
Ef fólk fer og tekur peningana sína út úr bankanum og þar með tæmir hann, þá mun hann falla. En ef fólk geymir peningana sína í bankanum, sýnir traust á þá stofnun sem hefur reynt að ávaxta féð í lengri tíma. Þá mun hann standa og verða eftirsóttur af fjárfestum. Kannski væri hægt að stofna reikning til langtímasparnaðar þar sem eigandi lánsfésins og bankanir gera samning um að þetta fé fari í að styrkja bankann á alþjóðavettvangi og verða peninganir bundnir í einhver ár. Það er mikill peningur í fólki og þó að þetta séu aðeins fimmhundruð eða þúsundkallar, þá safnast saman þegar saman kemur.
Getur Ríkistjórn Íslands og Bankanir ekki byrjað að reyna að stemma stigum við þessari eitruðu umfjöllun sem er í útlöndum varðandi íslenska banka? Eða jafnvel íslendingar sjálfir. Það þarf bara 1 íslending til að eyðileggja gott orð 10 íslendinga varðandi markaðinn. Þess vegna þurfa íslendingar að fara að passa tungu sína aðeins og vera ekki að segja hvað sem er við hvern sem er varðandi markaðinn. Nema kannski "þetta er að reddast!"
Mestu máli skiptir að muna það að peningar eru eins verðmætir og þú heldur að þeir séu og ekki missa mikinn svefn vegna múgæsings sagna um kreppur og heimsendingar. Við þurfum ekki peningar til að anda.
Bestu kveðjur
Agust Th.
Áhuga sinni um betri framtíð
Sunday, September 21, 2008
Framhaldið
Jæja góðir hálsar, það er kominn tími á framhald á ferðasögunni.
Fukuoka
Ég og Gestur gátum ekki gert mikið í Fukuoka þar sem við vorum veikir. Náði ég að smita hann í Manga kaffihúsinu þar sem hann þurfti að sitja hliðinn á mér allan tímann.
Við vorum samt báðir orðnir fínir á leiðinni til baka.
Aftur á móti þá settist ég niður að drykkju með japana, kóreubúa og kínverja. Þeir voru allir vinir og vildu endilega heyra um ísland og hvernig mér fannst japan.
Leiðin til Tokyo.
A leiðinni til baka komum við við í Hiroshima og fórum á staðinn þar sem sprengjunni var varpað í síðari heimstyrjöldinni. Þar var hægt að sjá leyfar byggingar sem varð fyrir henni. Maður fær loksins skilning á hversu öflugt svona vopn er í rauninni og ég vona að það komi aldrei til þess að það verði notað aftur. Við skoðuðum einnig safn sem sem er um sprenginguna. Ef þið eigið einvhern tímann leið í gegnum japan þá er þetta einn af þeim stöðum sem maður verður að skoða.
Ég hitti einnig pennavinkonu mína í hiroshima. Móðir hennar vildi endilega hitta mig áður en hún sýndi mér borgina. Hélt örugglega að ég væri perri áður en hún hitti mig, einhver gaur af netinu að spjalla við dóttur hennar. En eftir á þá fær vinkona mín ekkert annað að heyra en að ég sé virkilega sætur og myndarlegur, besta efni í eiginmann. Við erum samt ekkert í giftingarhugleiðingum, enda ekki í sambandi.
Gestur, ég og vinkona mín fórum öll saman að eyju sem lyggur við Hiroshima og hefur Fljótandi Búddahlið. Þegar við komum var fjara og við gátum gengið að hliðinu og skoðað það í návígi. Á eyjunni voru einnig einhverskonar dádýr sem bjuggu meðal fólksins og vildu láta klappa sér. Enn og aftur þá eru til myndir en ég er enn að reyna að koma þeim af vélinni inn á netið. Eftir daginn þá sagði ég bless við vinkonu mína og við Gestur héldum áfram ferð okkar.
Okayama
Við komum aftur til Okayama um kvöldið og fengum að gista aftur hjá Magga vini okkar. Við vorum hjá honum í tvo daga og hann hjálpaði okkur mikið. Ég fékk japönsku kennslu frá tveggja ára dóttur hans sem fannst japansku kunnátta mín hörmuleg. Maggi fór með okkur í nærliggjandi bæ sem var forðabú keisarans áður fyrr en er núna ferðamanna staður. Gestur man nafnið en ég hef enga hugmynd um hvernig á að bera það fram. Allavega, í þessum bæ er endurgerð af Tivolíinu í Danmörku, fullt af söfnum og kattarbúðin.
Það hefur verið einkabrandari okkar Gests í ferðinni að maður getur fundið allt í japan. Og einn af þeim hlutum sem cið héldum að við gætum fundið væri Tónlist gerp með mjálmi. Allavega við fundum þá búð. Endalausar kattarstyttur, kattarleikföng, nammi og hlutir til daglegra nota allt með kattarþema. Og svo kattartónlistin. Aðra eins geðveiki hef ég ekki upplifað. Þarna voru helstu verk tónlistar sögunnar endurgerð með kattarmjálmi. Ég vorkendi afgreiðslu dömuni (sem þurfti að hafa kattareyru uppi) að þurfa að hlusta á þetta væl, daginn in og daginn út. Við Gestur gátum samt ekki annað en brosað yfir þessu öllu.
Eftir að hafa hvílst í Okayma í 2 daga þá kvöddum við Magga og fjölskyldun hans og tókum rútuna til Osaka. Þar ætlaði ég að hitta aðra pennavinkonu mína en hún fékk feimniskast rétt áður og gat ekki komið. Þannig að ég og Gestur höfðum heilan dag í einni stærstu borg japans og ekkert fyrir stafni. Þannig að við fórum í leikjasal. Við reyndum fyrir okkur í skotleikjum og verðlaunaleikjum. Þessum leikjum sem enginn vinnur í. Og skemmtum okkur konunglega. Gestur náði samt að læra á einn kassann og tæmdi hann alveg. Ég er með mynd af kassanum til sönnunar og hún fer á netirð við fyrsta tækifæri. Við tókum svo miðnætur rútuna til Tokyo.
Tokyo.
Loksins mættum við til Tokyo. Langþreittir og lúnir ferðalangar.
Við fórum fyrst af öllu á hótelið okkar, sem var gamalt túbuhótel, og komum farangri okkar fyrir.
Túpuhótelið var mjög sérstakt. herbergi manns er u.þ.b. 1 meter á hæð, 1 metri á breidd og 2 metrar á lengd. Sameiginleg klósett aðstaða og á efstu hæð var einnig japanskt bað. Versta við baðið er að það eru risastórir gluggar allt í kring, og egnin gluggatjöld. Var maður dáldið berskjaldadaður en útsýnið var æðislegt.
Eftir 2 nætur á Túbuhótelinu fengum við okkur herbergi á nálægu Hosteli. Gat ég þá loksins komist í allan farangurinn minn. Það er ótrúlega góð tilfinning eftir 3 vikna bakpokaferðalag. Að fara í langa heita sturtu og geta farið í hrein föt frá íslandi. Maður finnur fyrir míkingarefninu og finnur lyktina af heiman.
við skemmtum okkur alveg konunglega í Tokyo. Hittum gömlu kennarana mína, sem eru ekki það gamlar í rauninni. Fórum á stærsta sverðasafn í Asíu. Mér er sama hvað Garðar segir um japönsk sverð ég vil ekkert vera hogginn eða stunginn með þeim í eða án brynju.
Við fórum út á lífið með öðrum ferðalöngum og sungum Karaoke fram á rauða nótt. Allt í allt þá var rosalega gaman í Tokyo og ég hef heilt ár til að skoða hana.
Eftir mánaðar ferðarlag skyldust leiðir og ég fór á heimavistina og Gestur fór aftur heim til Íslands.
Í næsta pósti.
Tokai háskóli og fyrstu daganir á heimavistinni
Þangað til
haldið áfram að vera Genki!
Ágúst Þ.
Fukuoka
Ég og Gestur gátum ekki gert mikið í Fukuoka þar sem við vorum veikir. Náði ég að smita hann í Manga kaffihúsinu þar sem hann þurfti að sitja hliðinn á mér allan tímann.
Við vorum samt báðir orðnir fínir á leiðinni til baka.
Aftur á móti þá settist ég niður að drykkju með japana, kóreubúa og kínverja. Þeir voru allir vinir og vildu endilega heyra um ísland og hvernig mér fannst japan.
Leiðin til Tokyo.
A leiðinni til baka komum við við í Hiroshima og fórum á staðinn þar sem sprengjunni var varpað í síðari heimstyrjöldinni. Þar var hægt að sjá leyfar byggingar sem varð fyrir henni. Maður fær loksins skilning á hversu öflugt svona vopn er í rauninni og ég vona að það komi aldrei til þess að það verði notað aftur. Við skoðuðum einnig safn sem sem er um sprenginguna. Ef þið eigið einvhern tímann leið í gegnum japan þá er þetta einn af þeim stöðum sem maður verður að skoða.
Ég hitti einnig pennavinkonu mína í hiroshima. Móðir hennar vildi endilega hitta mig áður en hún sýndi mér borgina. Hélt örugglega að ég væri perri áður en hún hitti mig, einhver gaur af netinu að spjalla við dóttur hennar. En eftir á þá fær vinkona mín ekkert annað að heyra en að ég sé virkilega sætur og myndarlegur, besta efni í eiginmann. Við erum samt ekkert í giftingarhugleiðingum, enda ekki í sambandi.
Gestur, ég og vinkona mín fórum öll saman að eyju sem lyggur við Hiroshima og hefur Fljótandi Búddahlið. Þegar við komum var fjara og við gátum gengið að hliðinu og skoðað það í návígi. Á eyjunni voru einnig einhverskonar dádýr sem bjuggu meðal fólksins og vildu láta klappa sér. Enn og aftur þá eru til myndir en ég er enn að reyna að koma þeim af vélinni inn á netið. Eftir daginn þá sagði ég bless við vinkonu mína og við Gestur héldum áfram ferð okkar.
Okayama
Við komum aftur til Okayama um kvöldið og fengum að gista aftur hjá Magga vini okkar. Við vorum hjá honum í tvo daga og hann hjálpaði okkur mikið. Ég fékk japönsku kennslu frá tveggja ára dóttur hans sem fannst japansku kunnátta mín hörmuleg. Maggi fór með okkur í nærliggjandi bæ sem var forðabú keisarans áður fyrr en er núna ferðamanna staður. Gestur man nafnið en ég hef enga hugmynd um hvernig á að bera það fram. Allavega, í þessum bæ er endurgerð af Tivolíinu í Danmörku, fullt af söfnum og kattarbúðin.
Það hefur verið einkabrandari okkar Gests í ferðinni að maður getur fundið allt í japan. Og einn af þeim hlutum sem cið héldum að við gætum fundið væri Tónlist gerp með mjálmi. Allavega við fundum þá búð. Endalausar kattarstyttur, kattarleikföng, nammi og hlutir til daglegra nota allt með kattarþema. Og svo kattartónlistin. Aðra eins geðveiki hef ég ekki upplifað. Þarna voru helstu verk tónlistar sögunnar endurgerð með kattarmjálmi. Ég vorkendi afgreiðslu dömuni (sem þurfti að hafa kattareyru uppi) að þurfa að hlusta á þetta væl, daginn in og daginn út. Við Gestur gátum samt ekki annað en brosað yfir þessu öllu.
Eftir að hafa hvílst í Okayma í 2 daga þá kvöddum við Magga og fjölskyldun hans og tókum rútuna til Osaka. Þar ætlaði ég að hitta aðra pennavinkonu mína en hún fékk feimniskast rétt áður og gat ekki komið. Þannig að ég og Gestur höfðum heilan dag í einni stærstu borg japans og ekkert fyrir stafni. Þannig að við fórum í leikjasal. Við reyndum fyrir okkur í skotleikjum og verðlaunaleikjum. Þessum leikjum sem enginn vinnur í. Og skemmtum okkur konunglega. Gestur náði samt að læra á einn kassann og tæmdi hann alveg. Ég er með mynd af kassanum til sönnunar og hún fer á netirð við fyrsta tækifæri. Við tókum svo miðnætur rútuna til Tokyo.
Tokyo.
Loksins mættum við til Tokyo. Langþreittir og lúnir ferðalangar.
Við fórum fyrst af öllu á hótelið okkar, sem var gamalt túbuhótel, og komum farangri okkar fyrir.
Túpuhótelið var mjög sérstakt. herbergi manns er u.þ.b. 1 meter á hæð, 1 metri á breidd og 2 metrar á lengd. Sameiginleg klósett aðstaða og á efstu hæð var einnig japanskt bað. Versta við baðið er að það eru risastórir gluggar allt í kring, og egnin gluggatjöld. Var maður dáldið berskjaldadaður en útsýnið var æðislegt.
Eftir 2 nætur á Túbuhótelinu fengum við okkur herbergi á nálægu Hosteli. Gat ég þá loksins komist í allan farangurinn minn. Það er ótrúlega góð tilfinning eftir 3 vikna bakpokaferðalag. Að fara í langa heita sturtu og geta farið í hrein föt frá íslandi. Maður finnur fyrir míkingarefninu og finnur lyktina af heiman.
við skemmtum okkur alveg konunglega í Tokyo. Hittum gömlu kennarana mína, sem eru ekki það gamlar í rauninni. Fórum á stærsta sverðasafn í Asíu. Mér er sama hvað Garðar segir um japönsk sverð ég vil ekkert vera hogginn eða stunginn með þeim í eða án brynju.
Við fórum út á lífið með öðrum ferðalöngum og sungum Karaoke fram á rauða nótt. Allt í allt þá var rosalega gaman í Tokyo og ég hef heilt ár til að skoða hana.
Eftir mánaðar ferðarlag skyldust leiðir og ég fór á heimavistina og Gestur fór aftur heim til Íslands.
Í næsta pósti.
Tokai háskóli og fyrstu daganir á heimavistinni
Þangað til
haldið áfram að vera Genki!
Ágúst Þ.
Tuesday, September 9, 2008
Japan Part 1
Japan
Buinn ad vera herna i 3 vikur u.th.b. og er samt ad sja eitthvad nytt a hverjum degi.
Eg aetla ad reyna ad deila med ykkur lesendur godir thvi sem eg og Gestur hofum sed.
Eg aetla ad byrja a flugferdinni
Tho ad airfrance kunna ekkert i vef sidugerd og geta gert mann brjaladann thegar madur vill panta mida, tha er thjonustan fra Frakklandi til Japans otruleg um bord. Hvert saeti er med sinn eigin sjonvarpskja og fylgir styripinni med. Er haegt ad horfa a 6 myndir med 3 mismunandi tali og fara i tolvuleiki. Einnig er haegt ad sja hvar madur er a jardkringlunni og fa allar upplysingar um hita haed og hrada flugvelarinnar.
Og svo kom sjokkid. Fritt gos og afengi, godur flugvela matur og frir is, nudlur eda samlokur i midju flugi. Einnig var morgun matur. Eg er ekki svona godu vanur i flugferdum.
Eftir u.th.b. 14 tima flug og heilan dag i London thar adur lentum vid a Narita flugvelli. Fyrsta sem vid gerdum var ad fa okkur eitthvad ad drekka. Hittum vid tha mest creepy solumann sem eg hef hitt a aevi minni. Hvislandi ram rodd, slanalegur og starandi tom augu. En vid vorum ekki bunir ad ferdast yfir halfan hnottinn (yfir nordur serbiu og kina til Tokyo) til ad horfa a creepy solumenn thannig ad vid heldum afram leid okkar til Tokyo.
Tokyo, 1 dagur
Osofnir og ny komnir forum vid beint til Shinjuku thar sem hotelherbergi beid okkar.
Hotelherbergi I midju skemmtanahverfi tokyo kostadi 11700yen eda 6000 yen a mann.
Vid forum starx ut ad lita i kringum okkur. That sem maetti okkur var flod af folki, sjonvarpskjair sem vorpudu fram flogaveikisgefnadi ljosum og aerandi hljodmengun.
Vid komum half vankadir til baka a hotelherbergid.
Naesta dag var storu toskunni minni med ars byrdum af bokum komid fyrir a toskuhoteli og tha fyrst byrjadi ferdalagid thvi naesti afanga stadur var Kyoto.
Kyoto.
Frabaer borg til ad heimsaekja. Mundi ekki vilja bua thar en hun er virkilega skemmtileg og roleg mida vid Tokyo og Osaka. Vid Tokum hradlestina, Shinkansen, til Kyoto sem tok adeins 1 klukkutima og 40 minutur. Sem er talsvert minna en 6 timar sem that tekur med venjulegri lest.
Vid skradum okkur in a odyrt hotel sem er med klassisk japonsk herbergi. sem thidir litil og vid sofum a golfinu plus eitt sjonvarp og loftraesting. Sameiginlega sturta og klosett. Vid mattum ekki vera a hotelinu milli 10 og 15 medan tekid var til. Eg fagnadi thessum afanga i ferdini med thvi ad fa kvef.
I kyoto voru skodud hof. Sem voru otrulega flott. og Lestar stodin sem var Risastor. Myndir koma seinna.
Thar var einnig farid a Bonfestival. Og fengum vid tha ad sja hvernig folk i hverfinu sem vid buum i skemmti ser saman. Var thessi bonfestival a sama tima og jardarfor. Veit ekki hvort that tengdist eitthvad.
That ahugaverdasta vid thessa skemmtun, fyrir utan fjoldan sem thar var saman komin, var hvad that voru fair litluputtar mida vid hofdatolu.
Thetta var eins og ad ganga inn i sopranos thatt sem hafdi verid gerdur i japan. Ther voru ut um allt. Einn var vist ny kominn ur adgerd og hafdi ispoka thar sem puttinn fekk ad fjuka. adrid satu i stuttermabolum og sast glitta i listaverkin undan ermunum. Their litu bara ut eins og fynustu menn. Vid Gestur vildum samt ekkert vera ad angra tha thannig ad vid gengum fljotan hring i kringum svaedid og forum ad fa okkur eitthvad ad borda i hinum enda baejarins. Thvi midur tha eru engar myndir.
Naesta stop, Osaka
Osaka er stor borg. Vid vissum ekki mikid um hana thannig ad vid skodudum litid. Vid forum upp a Haestu bygginguna Thar. 200 og eitthvad metrar og horfdum yfir borgina. Hun er flot med fullt af blokkum, hef myndir til ad sanna that. O g svo var hangid nidur i bae.
Einn skemmtilegur punktur. Grapiski tolvuleija skolinn HAL er i Osaka. Hann leit daldid skemmtilega ut. Hafdi tvaer domur i afgreidslunni sem sogdu godan daginn vid mann og velmenni sem atti ad segja hae en var bara bilad og keyrdi i hringi.
Og svo Okayama
Litil borg thar sem vinur okkar byr i. Vid hvildum luin ferdabein thar i tvo daga og nadum attum adur en vid tokum langa lestar ferd til Fukuoka. Su lestar ferd tok u.th.b. 12 tima og thergar vid vorum loksins maettir thurftum vid ad eyda nottinni a Manga cafe thar sem hostelid gat ekki tekid vid okkur a midnaetti.
Til ad utskyra Manga cafe tharf adeins ad lita a farsima notkun japana. Farsimar i japan geta tengst netinu, lesid og sent tolvupost og gert adra hluti sem nokia og erikson simanir a islandi dreyma um ad geta. 3G simanir eru lika adeins a eftri theim japonsku. Thar sem allir eru med netid a simanum sinum tha eru netkaffihus otharfi, eda that litur thannig ut. Svarid vid thessari throun er Manga Cafe. Stadur thar sem ungir krakkar sem vilja ekki fara heim geta hangid dogum saman fyrir u.th.b. 3000 kall a nott. Sturta, gos og allar myndasogur sem madur vill lesa. Tolva med netadgang og sjonvarp med dvd spilara og ps2. Haegt er ad fa myndir landar. Adgangur ad Online leikjum, pool, pilukasti og ping pong. Allt innifalid i 3000 yenunum. Thad var einnig thvottavel og thurkari sem thurfti ad borga hundrad yen i. Thvottaefnid kom sjalfkrafa. Vid Gestur eyddum dagodum tima ad spila bordtennis milli 1 og 3 um morguninn.
Einu vandraedin eru ad madur tharf ad sofa i ledursofa med loftraestinguna a fullu thannig ad that var skit kallt tharna inni. Eg var enntha ad kljast vid leifar af kvefinu thannig ad eg hostadi eins og brjalaedingur allt kvoldid.
I naesta post Fukuoka framhald, Hiroshima og ferdin baka til Tokyo.
Thangad til stay genki.
Kvedja
Agust
Buinn ad vera herna i 3 vikur u.th.b. og er samt ad sja eitthvad nytt a hverjum degi.
Eg aetla ad reyna ad deila med ykkur lesendur godir thvi sem eg og Gestur hofum sed.
Eg aetla ad byrja a flugferdinni
Tho ad airfrance kunna ekkert i vef sidugerd og geta gert mann brjaladann thegar madur vill panta mida, tha er thjonustan fra Frakklandi til Japans otruleg um bord. Hvert saeti er med sinn eigin sjonvarpskja og fylgir styripinni med. Er haegt ad horfa a 6 myndir med 3 mismunandi tali og fara i tolvuleiki. Einnig er haegt ad sja hvar madur er a jardkringlunni og fa allar upplysingar um hita haed og hrada flugvelarinnar.
Og svo kom sjokkid. Fritt gos og afengi, godur flugvela matur og frir is, nudlur eda samlokur i midju flugi. Einnig var morgun matur. Eg er ekki svona godu vanur i flugferdum.
Eftir u.th.b. 14 tima flug og heilan dag i London thar adur lentum vid a Narita flugvelli. Fyrsta sem vid gerdum var ad fa okkur eitthvad ad drekka. Hittum vid tha mest creepy solumann sem eg hef hitt a aevi minni. Hvislandi ram rodd, slanalegur og starandi tom augu. En vid vorum ekki bunir ad ferdast yfir halfan hnottinn (yfir nordur serbiu og kina til Tokyo) til ad horfa a creepy solumenn thannig ad vid heldum afram leid okkar til Tokyo.
Tokyo, 1 dagur
Osofnir og ny komnir forum vid beint til Shinjuku thar sem hotelherbergi beid okkar.
Hotelherbergi I midju skemmtanahverfi tokyo kostadi 11700yen eda 6000 yen a mann.
Vid forum starx ut ad lita i kringum okkur. That sem maetti okkur var flod af folki, sjonvarpskjair sem vorpudu fram flogaveikisgefnadi ljosum og aerandi hljodmengun.
Vid komum half vankadir til baka a hotelherbergid.
Naesta dag var storu toskunni minni med ars byrdum af bokum komid fyrir a toskuhoteli og tha fyrst byrjadi ferdalagid thvi naesti afanga stadur var Kyoto.
Kyoto.
Frabaer borg til ad heimsaekja. Mundi ekki vilja bua thar en hun er virkilega skemmtileg og roleg mida vid Tokyo og Osaka. Vid Tokum hradlestina, Shinkansen, til Kyoto sem tok adeins 1 klukkutima og 40 minutur. Sem er talsvert minna en 6 timar sem that tekur med venjulegri lest.
Vid skradum okkur in a odyrt hotel sem er med klassisk japonsk herbergi. sem thidir litil og vid sofum a golfinu plus eitt sjonvarp og loftraesting. Sameiginlega sturta og klosett. Vid mattum ekki vera a hotelinu milli 10 og 15 medan tekid var til. Eg fagnadi thessum afanga i ferdini med thvi ad fa kvef.
I kyoto voru skodud hof. Sem voru otrulega flott. og Lestar stodin sem var Risastor. Myndir koma seinna.
Thar var einnig farid a Bonfestival. Og fengum vid tha ad sja hvernig folk i hverfinu sem vid buum i skemmti ser saman. Var thessi bonfestival a sama tima og jardarfor. Veit ekki hvort that tengdist eitthvad.
That ahugaverdasta vid thessa skemmtun, fyrir utan fjoldan sem thar var saman komin, var hvad that voru fair litluputtar mida vid hofdatolu.
Thetta var eins og ad ganga inn i sopranos thatt sem hafdi verid gerdur i japan. Ther voru ut um allt. Einn var vist ny kominn ur adgerd og hafdi ispoka thar sem puttinn fekk ad fjuka. adrid satu i stuttermabolum og sast glitta i listaverkin undan ermunum. Their litu bara ut eins og fynustu menn. Vid Gestur vildum samt ekkert vera ad angra tha thannig ad vid gengum fljotan hring i kringum svaedid og forum ad fa okkur eitthvad ad borda i hinum enda baejarins. Thvi midur tha eru engar myndir.
Naesta stop, Osaka
Osaka er stor borg. Vid vissum ekki mikid um hana thannig ad vid skodudum litid. Vid forum upp a Haestu bygginguna Thar. 200 og eitthvad metrar og horfdum yfir borgina. Hun er flot med fullt af blokkum, hef myndir til ad sanna that. O g svo var hangid nidur i bae.
Einn skemmtilegur punktur. Grapiski tolvuleija skolinn HAL er i Osaka. Hann leit daldid skemmtilega ut. Hafdi tvaer domur i afgreidslunni sem sogdu godan daginn vid mann og velmenni sem atti ad segja hae en var bara bilad og keyrdi i hringi.
Og svo Okayama
Litil borg thar sem vinur okkar byr i. Vid hvildum luin ferdabein thar i tvo daga og nadum attum adur en vid tokum langa lestar ferd til Fukuoka. Su lestar ferd tok u.th.b. 12 tima og thergar vid vorum loksins maettir thurftum vid ad eyda nottinni a Manga cafe thar sem hostelid gat ekki tekid vid okkur a midnaetti.
Til ad utskyra Manga cafe tharf adeins ad lita a farsima notkun japana. Farsimar i japan geta tengst netinu, lesid og sent tolvupost og gert adra hluti sem nokia og erikson simanir a islandi dreyma um ad geta. 3G simanir eru lika adeins a eftri theim japonsku. Thar sem allir eru med netid a simanum sinum tha eru netkaffihus otharfi, eda that litur thannig ut. Svarid vid thessari throun er Manga Cafe. Stadur thar sem ungir krakkar sem vilja ekki fara heim geta hangid dogum saman fyrir u.th.b. 3000 kall a nott. Sturta, gos og allar myndasogur sem madur vill lesa. Tolva med netadgang og sjonvarp med dvd spilara og ps2. Haegt er ad fa myndir landar. Adgangur ad Online leikjum, pool, pilukasti og ping pong. Allt innifalid i 3000 yenunum. Thad var einnig thvottavel og thurkari sem thurfti ad borga hundrad yen i. Thvottaefnid kom sjalfkrafa. Vid Gestur eyddum dagodum tima ad spila bordtennis milli 1 og 3 um morguninn.
Einu vandraedin eru ad madur tharf ad sofa i ledursofa med loftraestinguna a fullu thannig ad that var skit kallt tharna inni. Eg var enntha ad kljast vid leifar af kvefinu thannig ad eg hostadi eins og brjalaedingur allt kvoldid.
I naesta post Fukuoka framhald, Hiroshima og ferdin baka til Tokyo.
Thangad til stay genki.
Kvedja
Agust
Thursday, July 31, 2008
Fyrirmáli. Undirbúningurinn
Hún er byrjuð.
Ég er ekki búinn að stýga upp í flugvélina. Land er ekki úr sjón, en samt er ferð mín til Japans byrjuð.
Ég hef yfirgefið vetrarbúðir mínar í Vesturbænum og komið mér aftur fyrir á ættaróðalinu í Kópavogi. Eins og við mátti búast voru viðtökunar höfðinglegar og er enginn takmörk á gestrisni Baugakórs. Næstu 18. daga mun ég þurfa að fara yfir eigur mínar og skjöl. Finna út hvað af því glyngri, bókum og pappírum sem ég hef safnað yfir æfina muni gagnast mér á ferðum mínum. Einnig mun ég þurfa að ná í pappírana sem gera dvöl mína í Japan löglega.
Áður en ég legg upp í Víking þarf ég víst að framkvæma nokkra hluti. Fyrst af öllu er að finna Töskur og burðarpoka til að geyma farangurinn minn. Einnig þarf ég Ný föt fyrir fyrstu daga mína á ferðalaginu þar sem allar flíkur mínar eru úr sér gengnar. Ferðatrygging hefur líka fengið að sitja á hakanum en ég þarf hana bara í einn mánuð.
Þó að það er einungis um 2 vikur þangað til ég fer þá finnst eins og allt sé eftir. Svo margt sem getur farið á mis. Þegar dimmar hugsanir vaxa í huga mér þá rifja ég alltaf upp heilla orð föður míns "Þetta reddast". Þessi orð sögð með kæruleisis tón og jafnvel hálfbrosi eyðir öllum vanda á augabragði. Ekkert verk verður yfirstýganlegt og allar lausnir koma rjúkandi í átt að manni.
7 9 13
En tíminn er naumur og eins og stundarglas þá ef fylgst er með honum þegar kornin eru að klárast þá er eins og hann fari hraðar, sem hann gerir. Þess vegna hef ég engin stundarglös í gangi í kringum mig núna. Tíminn þarf helst að standa í stað..
Eigið góðar stundir
Þangað til næsta bréf.
Ágút Th.
Ég er ekki búinn að stýga upp í flugvélina. Land er ekki úr sjón, en samt er ferð mín til Japans byrjuð.
Ég hef yfirgefið vetrarbúðir mínar í Vesturbænum og komið mér aftur fyrir á ættaróðalinu í Kópavogi. Eins og við mátti búast voru viðtökunar höfðinglegar og er enginn takmörk á gestrisni Baugakórs. Næstu 18. daga mun ég þurfa að fara yfir eigur mínar og skjöl. Finna út hvað af því glyngri, bókum og pappírum sem ég hef safnað yfir æfina muni gagnast mér á ferðum mínum. Einnig mun ég þurfa að ná í pappírana sem gera dvöl mína í Japan löglega.
Áður en ég legg upp í Víking þarf ég víst að framkvæma nokkra hluti. Fyrst af öllu er að finna Töskur og burðarpoka til að geyma farangurinn minn. Einnig þarf ég Ný föt fyrir fyrstu daga mína á ferðalaginu þar sem allar flíkur mínar eru úr sér gengnar. Ferðatrygging hefur líka fengið að sitja á hakanum en ég þarf hana bara í einn mánuð.
Þó að það er einungis um 2 vikur þangað til ég fer þá finnst eins og allt sé eftir. Svo margt sem getur farið á mis. Þegar dimmar hugsanir vaxa í huga mér þá rifja ég alltaf upp heilla orð föður míns "Þetta reddast". Þessi orð sögð með kæruleisis tón og jafnvel hálfbrosi eyðir öllum vanda á augabragði. Ekkert verk verður yfirstýganlegt og allar lausnir koma rjúkandi í átt að manni.
7 9 13
En tíminn er naumur og eins og stundarglas þá ef fylgst er með honum þegar kornin eru að klárast þá er eins og hann fari hraðar, sem hann gerir. Þess vegna hef ég engin stundarglös í gangi í kringum mig núna. Tíminn þarf helst að standa í stað..
Eigið góðar stundir
Þangað til næsta bréf.
Ágút Th.
Subscribe to:
Posts (Atom)